من صداي پاي آب را مي شنوم.....گوش مي سپارم به باد!
و يادم مي رود من روزي سکوت جاري برکه ها بودم
و يادم مي رودعطر خوش زيستن را با خود آوردم
و يادم مي رود من زن بودم!
و يادم مي رود من زن هستم!
و گوش مي سپارم به باد
اگرخدايم را ديديد به او بگوييد؛
من خسته ام ؛از زن ؛از خودم؛از نفس؛از همه
بگوييد مرا با خود ببرد
به کوچه باغ هاي آب
به جائي که زن نباشم؛به جائي که مرا از حيا نساخته باشند
                   به جائي که يادم رود روزي از نور بودم!

              مي آیي ، مي آیي !
                 مه آلود از آسمان مي آیي و از سنگيني تو
                 خاک ناله مي کند و دست هايت
                  هميشه خيس از مه رحمت  است
                  و عشق را در آستين داري
                  مي آیي ، مي آیي !
                 با دستاني پر از بهانه باران
                 و تنهايي را از ذهن آسمان مي زدايي 
                   مي آیي ....